สภาพชานเมืองเซี่ยงไฮ้ ถนนกว้างขวาง มีต้นไม้ตลอดสองข้างทาง และสัญจรด้วยจักรยานเป็นหลัก

หลังตื่นนอนได้ออกเดินสำรวจรอบๆ โรงแรม ไม่มีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่ เพราะว่าเป็นย่านชานเมือง
พบแต่พวกตึก โรงงาน ตอนแรกว่าจะไปพวกตลาดหาของกินอะไรแปลกๆ ลองดู แต่เดินไปตั้งนานก็ไม่พบ
อากาศก็หนาว เดินไปก็สั่นไป โดยเฉพาะมือนี่เย็นเจี๊ยบเลย
สังเกตดูที่นี่คนจะใช้จักรยานกันเยอะ ส่วนมอเตอร์ไซค์ตอนนี้ทางการเค้าพยายามควบคุมไม่ให้เพิ่ม
เพราะก่อมลพิษ แต่ถ้าเป็นมอเตอร์ไซค์แบบที่ใช้ปั่นเก็บแบตเตอรี่ไว้จะอนุญาต (เค้าเรียกมอเตอร์ไบซิเคิลหรือเปล่า)

กำลังจะข้ามแม่น้ำ มองไปเห็นตึกในตัวเมืองเซี่ยงไฮ้ลิบๆ

หลังจากอาหารเช้าเราก็ออกเดินทางไปเมืองหังโจว ซึ่งอยู่ห่างจากเซี่ยงไฮ้ประมาณ 140-150 กม.
โดยมีทางด่วนเชื่อม ซึ่งเป็นทางด่วนที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดเส้นหนึ่งของจีน
ตลอดสองข้างทางจะพบเห็นนาข้าว แปลงผัก สวนไม้ดอกไม้ผลหรือไม้ยืนต้น สลับกับบ้านของชาวนา
แต่อย่าคิดว่าบ้านชาวนาในจีนจะเป็นกระต๊อบนะ
ชาวนาที่นี่รวยมาก บ้านแต่ละหลังใหญ่โต ส่วนใหญ่จะสร้างจากปูน
มีตั้งแต่สอง สาม หรือ สี่ชั้น ตบแต่งสวยงาม บางบ้านติดแอร์ มีแผงโซล่าเซลล์
ประดับประดาด้วยกระจกสีสันสวยงาม เรียกว่า หรูหรากว่าบ้านคนกินเงินเดือนหลักหมื่นในกรุงเทพซะอีก
สังเกตดูจะพบว่าการเพาะปลูกที่เมืองนี้ให้ผลผลิตสูงมาก เพราะสภาพอากาศที่ชื้นตลอดปี
น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ ดินดี ปลูกอะไรก็งอกงาม บวกกับความขยันของคนจีนทำให้ได้ผลิตผลมาก
เอาไปขายได้เงินมาก

เราแวะไปจุดพักข้างทาง คงคล้ายๆ จุดพักของมอเตอร์เวย์เมืองไทย
คือจะมีขายของ มีร้านอาหาร มีห้องน้ำให้เข้า
แรกๆ ก็ลุ้นระทึกเพราะนึ่เป็นการเข้าห้องน้ำสาธารณะครั้งแรก ปกติก็จะเข้าในโรงแรม
สภาพก็เหมือนๆ เมืองไทยแหละนะ แต่.....
คนที่นี่ไม่ค่อยชอบทำความสะอาดหลังใช้น่ะ โดยเฉพาะห้องส้วม เข้าไปทีอาจเจอแจ็กพอตได้
ดังนั้นห้องน้ำในเมืองจีนจึงมักจะแก้ปัญหาโดยทำระบบ Auto ไว้ ใช้เสร็จก็ล้างเองเลย
แต่ไม่ได้เป็นทุกแห่งนะ

พูดเรื่องห้องน้ำ สังเกตเห็นขดเหมือนยากันยุงจุดไว้ตามมุมห้อง
เข้าใจว่ามันเป็นเหมือนตัวดับกลิ่น คือพอจุดแล้วมันจะมีกลิ่นหอม (จริงๆ มันฉุนนะ) ออกมา
กลบกลิ่นเหม็นของของเสีย เห็นนิยมกันมาก เจอเกือบทุกแห่งเลย

ประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆ เราก็มาถึงตัวเมืองหังโจว
เมืองนี้มีความทันสมัยมาก ตึกรามบ้านช่องเป็นระเบียบ
ทางเดินเท้ากว้างขวาง ถนนหนทางกว้าง มีเลนจักรยานแยกออกมา
สองข้างทางปลูกไม้ยืนต้นไว้ตลอดแนว บางแห่งมีไม้ดอกสีสันสดใส ให้ความรู้สึกน่าอยู่มากขึ้น
ว่ากันว่าหากเอาจำนวนต้นไม้หารด้วยจำนวนประชากร ผลลัพธ์ที่ได้คือ ต้นไม้ 60 ต้นต่อคน 1 คน

ปูขน (ตัวไหนขนเยอะคงแพงมั๊ง)

เราแวะเข้าไปทานอาหารในภัตตาคารจีนแห่งหนึ่ง ซึ่งน่าจะมีชื่อเสียงมาก เพราะผู้คนมากินกันหลายสิบโต๊ะ
อาหารก็มีหลากหลายแต่ที่เด่นๆ คือ ไก่ขอทาน เป็นไก่เอาไปนึ่งกับเครื่องปรุงจนเปื่อยยุ่ยทานง่าย
แล้วก็มีหมูสามชั้นพะโล้ จานนี้ก็อร่อย เพราะเค้าตุ๋นนานจนเปื่อย
ส่วนจานอื่นๆ ก็มี ผัดผักเซอเรอรี่ (อีกแล้ว) แกงจืดวุ้นเส้น เต้าหู้ทรงเครื่อง เมี่ยงข้าว
พอออกมานอกร้านเค้าจะมีขายพวกอาหารทะเลโดยเอาเรียงๆ ไว้
ที่มีแปลกๆ ก็อย่างเช่นปูขน สองตัวราคา 380 หยวน (1 หยวน = 5 บาทกว่า) แล้วก็มีหอย ปลาหมึก ตัวใหญ่มาก
มีเต่า นกพิราบ หูฉลาม ปลิง โอ๊ยสารพัด เอามาวางเรียงรายไว้ให้เลือกกินกัน บางจานดูน่ากลัวมากกว่าน่ากิน
ทำให้เชื่อได้ว่าคนจีนนี่แหละชอบกินของแปลกๆ

ทะเลสาปซีหู แหล่งท่องเที่ยวสำคัญของเมืองหังโจว ต้นที่ใบย้อยๆ คือต้นหลิว สวยมาก

พอบ่ายเราก็ไปล่องเรือที่ทะเลสาบซีหู ซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่
น้ำที่นี่สะอาดมากๆ เพราะว่าทางการจะเปลี่ยนน้ำในทะเลสาปแห่งนี้ โดยผันน้ำจากแม่น้ำอื่นเข้ามาเปลี่ยนทุกเดือน!!!
เมืองหังโจวจะแยกเขตท่องเที่ยวกับตัวเมืองออกจากกัน
ถ้าเป็นเขตท่องเที่ยวก็จะไม่มีตึกสูงเลย จะมีแต่สวน ทะเลสาบ หรือร้านค้าเก๋ๆ สวยๆ น่านั่ง
บริเวณทะเลสาบปลูกต้นหลิว ต้นท้อ และต้นการบูร (ปลูกไว้ไล่ยุง) เป็นหลัก

สะพานขาด

เราล่องเรือประมาณสี่สิบนาที เรือก็จะมีให้เลือกทั้งแบบพายเอง หรือเรือที่ใช้แบตเตอรี่
จุดสำคัญอีกจุดหนึ่งบริเวณทะเลสาบคือ สะพานขาด
ซึ่งเป็นที่ที่นางพญางูขาวกับคนรักพบกันครั้งแรก (ตามตำนาน)

ร้านอาหารแบบโบราณ

หลิวลู่ลม

มองไปอีกด้านจะเห็นฝั่งเมือง อย่างที่บอกเค้าแยกเขตท่องเที่ยวออกมาต่างหาก

เจดีย์อะไรซักอย่างสูงสักเจ็ดแปดชั้นได้ ยอดเป็นทอง แต่ไม่ได้ขึ้นไป สังเกตใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว

วันนี้พอแค่นี้ก่อน ติดตามตอนต่อไปครับ